Epilepsi...

İyi günler. Herkesin olduğu gibi benimde ufak bir hastalık hikayem var fakat ortaya çıkış sebebi biraz daha farklı. Öncelikle şunu söyleyeyim benim epilepsi rahatsızlığım kalıtsal. 2001 yaz'ında okullar kapanmış 4.sınıfı bitirmiştim yaz tatili için yazlığımıza gitmiştik. Günler güle oynaya geçerken bir akşam doktor kuzenim şu anki eşi ile nişanlı iken bize gelmişlerdi. Saat akşam 9 sıralarında. Ben selamlaşıp dışarı top oynamaya çıktım. Komşumuzun oğlu ve onların evini boyamaya gelen 18 yaşlarında biri birde ben oynuyorduk. Oynarken top dikenlerin arasına kaçtı akşam gözü ilede gözükmediği için bıraktık. 18 yaşındaki de adı da reha dı hiç unutmam. Kolunu omzuma attı fakat boy farkımız çok tabi benim elimide belime doladı, birşeyler anlatıyordu. Birden çelme taktı ve kendimi yerde buldum yer topraktı ve yer yer taşlar vardı. Taşta tam elmacık kemiğime yakın bir yeri deldi bir anda kanlar boşalmaya başladı benden. Feryat figen çığlık attım. Annem hemen çıktı beni görünce oda başladı ağlamaya. Doktor kuzenim allah razı olsun ondan ilk müdaheleyi o yaptı. Ve hikayem burdan sonra başlıyor. Yazlığın orlardaki en yakın hastaneye gittik annem dikiş atılcak diye korkuyordu fakat öyle birşey olmadı. Burda pek birşey yapamacıklarını ve ege üniversitesi hastanesini tavsiye ettiler. Babam gelip bizi alıp yolda götürüyorken beklenmedik birşey olmuş ve ben ilk nöbetimi yolda geçirmişim arabada uyurken (tüm nöbetlerim uykumda oldu). Anlattıklarına göre bütün vücudum kasılmış titremeye başlamışım ağzımdan da tükrük akmış. Hastaneye gittiğimizde epilepsi olduğum söylenmiş. 1-2 gün hastanede kaldım sadece gözümü açtığımda bende başka hastaların olduğunu görmüştüm ve açıkçası ilk defa böyle bir durumla karşılaşmıştım korkmuştum! Etrafıma bakınırken halam geldi ve beni çıkarmalarını eve gitmek istediğimi söyledim. Biraz daha tutup bıraktılar ve epilepsi olduğumu söylediler. Bir sürü doktor gezdik özel normal. Ve 10 yaşında bir erkek çocuğuna verilmeyecek yasaklar verildi. Televizyon top oynamak kendini yormak sünnet olmak herşey yasaktı nerdeyse zevk alabilceğim şeyler kaybolup gitmişti. Dönüp dolaşıp en iyi doktorun ege ünv. ismini yanlış hatırlamıyorsam sarenur hanımdı. 4-5 sene boyunca o ilgilendi hastalığımla tegretol 100 cc ile başladık ve ardından 200 cc ye geçtim psikologta girdi işin içine ve bir ilaç denimişlerdi epilepsi hastaları için ismini epicloram mı onun gibi birşeydi tam hatırlamıyorum. Unutulmaz bir 4-5 yıl geçirdim. Ailevi sorunlarda baş gösterdi. İnsanlar sana acıyarak bakıyor. Aslında bu kötü birşey ben o kadar kötü durumdamıyım diyordum kendi kendime. Ama ilaç tedavim bittiğinde çok mutlu olmuştum artık her sabah ve her akşam içmeyi hatırlayacağım bir ilaç yoktu. Şükürler olsun umarım her hasta bu mutluluğu tadar. İnanın ne kadar zor olduğunu biliyorum. Ama hayat insanı sınıyor bir çok acılar yaşıyoruz ama ufacıkta olsa mutlu olabilmenin yolu varsa o yoldan gidin. Bu ilaçlar bu anılar o dönemlerde çocuksun işte aklı ermiyor insanın okul hayatından spor hayatına herşeyi etkiliyor. Ama hayat herşeye rağmen yaşamaya değer. Açıkçası bu siteyi daha önce bulmak isterdim. Duygulandım gerçekten. Çünkü çevremde bu rahatsızlığı yaşayan kimse yoktu insanlar anlamıyor ve sizinde dediğiniz gibi empati kuruyorlar sadece anlayabildikleri kadar. En iyi yaşayanlar bilir. Herkese mutlu günler...



kullanici2028 demis ki:

Benim de uykumda geçiyor du nöbetim tam uykuya daldığım anlarda bana nasıl nöbet gecirdigimle ılgili hiç bir şey söylemediler ben hala bana uykuda ne oluyor bilmiyorum. Ama benim bir şanslı yanım vardı kimse benim yanımda hastalığımdan konuşmuyordu bu yaşıma kadar hiç öyle kötü hissetmedim. İnan seni anlıyorum benim de yanımda hastalığı geçiren kimse yoktu ve hala beni tam anlamıyla anlamadıklarını düşünüyorum. DEDIGIN GIBI EN OYU YAŞAYANLAR BILIR ...
Beğen (0) | Rapor | Permalink | 4 months ago

vyarno67 demis ki:

merhaba kardesim senin yasadıklarının aynısı yasadım desem pek şarşırmassın sanıyorum bende uykuda nöbet geçiriyodum 10 yasında değildim ama fazlada fark yoktu geçirdigim zaman 13 yasındaydım bende tegretor kullandım bilirim hafta sonları bile saat 8de ilac diye kalkmanın ne kadar zor oldugunu aksam 8 de evde olmak zorunlulugunu hayatta keyif alınıcak ne kadar çok şey varsa yasak oldugunu bende boks yapmak isterdim hep hala istiyorum ama bu hastalık boynumuza bir günah keçisi gibi baglanmıs ki basıma darbe almam yasak ve ben en çok istedigim şeyi boksu yapamıcam ne garip ilk geçirdigim ve tedaviye basladıgım sıralarda 13 yasındayken yani etrafındaki insaları izliyosun sıkıldgın oyunların aslında ne kadar sevdigini hatırlıyosun herkez istyedigi kadar oynarken bizim gibiler yorulmak aç kalmak yasak diyerek sadece izlemekle yetiniyoruz keske bu hastalıgın bi ameliyatı olsada beynimizdeki elektiriklenmeyi düzene koysalar :) ama yok ilaclarla yasaklarla iyileşmeye çalısıyıruz benim tedavim bitti anck ben hiç bi zaman yasaklara uymadım yani bi kısmına :D kavga ettim sigara içtim uykusuz kaldım ama okadar sene sonra iyileşemedim ve suan hala ilac kullnıyorum keske yeniden tertemiz bu hastalıksız dogabilseydik :( neyse bende gerçekten duygulandım seninle tanıstıgıma memnun oldum ekin iyi günler
Beğen (0) | Rapor | Permalink | 5 years ago
DMCA.com Protection Status